TKP warong Wak Musa. Posisi depan Gembala Baet. Bang Noh ade di situk. Diye pakai sepeda mini warne merah. Ade keranjang puteh di sepeda itu acam punye cewek-cewek.
Bapak balek kantor. Aku ade di di boncengannye. Nengok ade Bang Noh di warong Wak Musa, motor suzuki merah dengan plat merah pon setop. Purak-purak nak mbeli makanan yang dijual Wak Musa ngan Wak Mong istrinye. Bang Noh pon nak mendekat, kirehe kalik nak kenak jamen bapak.
Waktu posisi dah same-same dekat, perses di atas tangga, bawah pintu masok ke warong Wak Musa – Wak Mong tulah kerah bajuk abang kenak angkat macam anak kucing. “Mane kao tadak masok sekolah? Duet SPP kao duak bulan kao kemanekan?” Tadak perlu jawaban. Plak. Plaaaakkkk! Kenak kirek. Kenak kanan. Tampar dan gampar. Telapak tangan puteh dan punggung tangan hitam. Sempurne, sempurne, sempurne.
Abang aku tesungkor. Pipihe lebbam. Lari diye bekebut pakai sepeda. Balek ke rumah nanges-nanges.
“Ngape kao San?” Betanyak Wak Mong dan Wak Musa keheran-heranan. Aku gamang. Cume bise nengok napas di dade bapak aku naet turon. Manas.
Jadi, tujuan ke Warong Wak Musa cuman untok itu yak. Tadak ade belanje. Nengok Bang Noh bedessut balek, bapak pon nyetat motor agek. “Ndar, naet!” Komando bapak.
Bang Noh pintar. Diye bukan balek ke rumah langsong. Tapi singgah ke rumah Mak Entoh dekat madrasah. Sampai situasi di rumah aman, baruklah diye balek. Kapan waktu aman tuh? Waktu bapak tidok siang. Di rumah kamek ade peraturan tidok siang. Byar sebentar.
