Menikmati secangkir kopi di Pontianak, kalau tak dudok di warkop alias warong kopi rasenye melelas lidah nih. Mane tak melelas, tak ade kawan ngobrol. Kalo ngarapkan bini diajak ngobrol, tang asap dapok jak yang kurang ceritenye. Iye, kalo cuman bumbu dapok yang kurang, “Ayaaaah!!!” Tige pula tande serunye… Hah kena kau.
“Iye bundaaaaa, cinte kaseh ayah, ape hal???” Saye pon pura-pura lasak tige juga tanda tanyanye.
Tapi nak nunggu bini nih jawab, rase kaki mao bedebus ambil langkah seribu. Bukan tige langkah.
Jantong rase mulai dug-dug-dug.
Alamak dug nye pon tige kali pula.
“Tak boleh tige langkah nih,” piker saye dalam hati. “Emang langkah seribu harus disegerekan.”
Tapi, penyapunye pula dihalang depan pintu. Dug-dug nye pon mulai nyusol seribu.
Ambek gaye santai saje. “Bundaaa, ape pasal penyapu nih menghalangi ayah mao keluar cari rezeki?” Sambil tangan gapai gagang penyapunye. “Turunkan lah lok penyapu nih sayang, cantek benar bunda nyape ayah.”
“Boleh ayah kecop kening lok?”
“Tak boleh, Kalo tak ade uang belanje!!!” hah tige agikan tande serunye.
“Anak awak tuh semenjak di rumah saje, sek makan selarat saje.”
“Ape jak dimasaknye.”
“Ape saje dalam tudong saji, abes gak dimakannye!”
“Macam tudong saji makan laok!!! Tak besisa dibuatkannye!!!
