Sergahan aku ditoleh budak-budak. Terutame Yusran si kalem. Tangannya begegar megang bibir sampan yang tipis dan basah. Baju’e pon basa campor ae paret dan keringat.Selaen keringat panas mate-ari, juga’ panas dingen stress yang datang tibe-tibe dikirem suare Awi macam peter halilintar bersemayam raut muke Kepala’ Sekolah, Pak Samsudin.
Rabedi yang mati angen, demi nengok kepala’ sampan tenjak ke arah tepi pileh meloncat ke pingger sungai. Kakihe telemat di caer, tapi die cepat melompat ke atas macam pelam Ninja yang agik tesohor zaman itu. Memang gak Rabedi itu tangkas pon manjat kelapa, rambot, langsat. Tak eran aku. Die selamat. Merapat ke aras tangga mandi orang Cin. Lalu bebasoh kaki. Kutengok die begulot nak lari masok ke sekolah, sebab merapat ke aras Awi.
Ris si juare kelas pon tak kalah tangkas. Sambel kedip-kedip mate same Rabedi, die pon nyusol melompat. Kali ini posisihe kat ngan aku. Sebab die sebelahan dudok same Yusran. Pap. Paaap. Berhasel die melompat ke arah tangga mandi orang di sebelah kiri. Sementare sekolah dah nampak depan mate. Ris merapat begopoh-gopoh ngejar Awi dan Rabedi.
