Community

‘Campin’

‘Campin’

Kamek semue makan besile di atas lantai. Aku tukang ambek tikar plastik yang salah satu ujongnye dikerat tikos pukimaknye tuh, mbentangkan di ruang makan. Nantek aku agek yang nggulong’eknye. Bersehkan dari bekas-bekas nasik yang melekat dan gugor.

Kak Ita cuci pinggan, mangkok dan suduk. Bang Noh mbilas dan naroknye agik ke lemari pireng. Kalok aek abes, kamek ambekkan dari tempayan.

Protap tige: Setelah itu rumah senyap. Kok gituk? Macam ade antu nak lewat.
Bang Noh langsong ke meje belajarhe. Sibok diye mbace. Kak Ita pon jituk yak. Nules nules ngerjekan PR.

Aku dah tahu nih. Firasat aku dah tadak nyaman. Sebab kalok dah ade kejadian mbuat bapak marah di pagi, sore, atau malam, alamat kamek semue kenak jatah rotan dan ikat pinggang.

Pon sepeda nyeberang geretak tadik tuh jangan-jangan — jangan-jangan. Keringat sejuk aku jatok dari keneng.

Ihwal Bang Noh merayap di bawah kolong jangan-jangan — jangan-jangan.

Adegan Bang Noh nyurok ke bawah katel sampai tetidok jangan-jangan — jangan-jangan….abeslah, piker aku dah tadak konsen bace halaman ‘Ini budi. Itu ibu Budi. Bu Ani guru Wati. Pak Harun guru Budi”.